Home / Regio / Deventer / Het Vlier verliest een onderwijsicoon

Het Vlier verliest een onderwijsicoon

Foto's
1
  • Afbeelding
    Beschrijving
    Afscheid van Ankie Dotinga, soms met een bosje bloemen of een fles wijn, niet zelden met een dikke knuffel. Foto RONALD HISSINK

13 JULI 2006 - Met het vertrek - vandaag - van coördinator en teamleider van de havo (bovenbouw) Ankie Dotinga op het Etty Hillesum Lyceum komt een eind aan vijf decennia Dotinga’s in het Deventer onderwijs.

Ook haar moeder was aan de school verbonden als conrector. ‘En met mijn dochter erbij, zaten we hier zelfs met drie generaties’, zegt ze na ruim dertig jaar ‘Vlier’, waar achtereenvolgens de namen Alexander Hegius Scholengemeenschap, het Alexander Hegius Lyceum en het Etty Hillesum Lyceum op de gevel prijkten.

DEVENTER - Bij leerlingen herkent ze de specifieke trekjes van vader of moeder die ze ook in de klas had. ‘Dan merk je pas echt dat je echt oud wordt’, illustreert Ankie Dotinga (60) haar 31-jarige carrière als lerares geschiedenis en maatschappijleer, decaan en teamleider (conrector) aan het Vlier. Leuk vindt ze die ‘menselijke herhaling’ wel.

In wat ze haar ‘reeds ontmantelde kamer’ noemt, praat onderwijsicoon Dotinga openhartig over het onderwijs in het algemeen en het onderwijs aan het Vlier, bovenbouw havo en vwo, in het bijzonder. Een aimabel mens, dat haar leerlingen een luisterend oor biedt, meedenkt en oplossingen aanreikt. Ze is één van de laatste diamantjes uit het AHS-tijdperk, al vindt ze het moeilijk kiezen tussen de oude AHS, het AHL na de fusie met Van Marle en EHL van nu. ‘Is het wel eerlijk om die drie grootheden met elkaar te vergelijken? Ik mis wel eens het informele van de AHS, maar ik zie ook dat het EHL veel potentie heeft.’

Ze is zich ervan bewust dat het enorme verplichtingen schept om in Deventer maar één middelbare school te hebben. ‘Ouders hebben hier niets te kiezen. Dat betekent dat je de variëteit op school moet bieden. Je moet kwalitatief goed zijn, niet alleen in kennisoverdracht, maar ook qua aanbod en leerlingenzorg.’ Daarvoor moet de school, nu de onderlinge concurrentie van met name Hegius, GGC en Revius is verdwenen, de prikkels uit zichzelf halen. ‘Een morele verplichting’, stelt ze nadrukkelijk. ‘Je kunt nooit zelfgenoegzaam achterover leunen.’

Herrie

De in Franeker geboren Ankie Dotinga studeerde geschiedenis in Groningen en begon in 1975 met drie brugklassen en een vier atheneum-klas op de AHS. Een eigen lokaal had ze nog niet. ‘Ik moest lesgeven in één van die nissen, vlak achter de schoolbibliotheek, in de herrie.’ Ordeproblemen heeft ze nooit gekend. Of ja, toch. ‘Ik had er eentje uitgestuurd die wat lelijks had geroepen. Die moest vier middagen terugkomen. Die straf vond ik zó streng dat ik onmiddellijk besloot nooit meer iemand de klas uit te sturen.’

Leerlingen voor haar vak zien te winnen zag ze altijd als de grote uitdaging. En dat werken met groepen miste ze de laatste jaren nogal eens. Toch gaat ze er ook als teamleider prat op iedere leerling bij de naam te kennen. Ze ziet het als absolute voorwaarde voor het opbouwen van een goede relatie. Ze gelooft in intensieve persoonlijke contacten, ook als er geen problemen zijn. En dat blijkt: aan de vooravond van haar vertrek komen (oud-)leerlingen persoonlijk afscheid van haar nemen. Soms met het zoveelste hartelijke gesprek, soms met een bosje bloemen of een fles wijn, niet zelden met een dikke knuffel.

‘Ik heb hier een fan-tas-ti-sche tijd gehad’, blikt ze tevreden terug. ‘Al ben ik niet zo ‘omkijkerig’. Ze heeft nog volop vertrouwen in de toekomst en vindt kinderen nog steeds gewoon héél aardig.

Bang dat ze na haar FPU (Flexibel Pensioen en Uittreden) in een zwart gat tuimelt is ze niet. ‘Je moet eerst een half jaar nadenken, hebben ze me gezegd. Je niet meteen overal instorten, eerst nadenken. Ga ik zeker doen. Ik overweeg wel weer een studie op te pakken.’
www.add-facebook-like-button.com