Home / Regio / Apeldoorn / Corneille blijkt uitkomst voor schilder

Corneille blijkt uitkomst voor schilder

Foto's
1
  • Afbeelding
    Beschrijving
    Voor zich heeft amateurschilder Dick Doorman de kalender met Corneilles waar hij oeverloos uit kan putten. foto Henk van 't Veen

APELDOORN - Een kwarteeuw geleden begon Dick Doorman aan zijn eerste portretten. Het waren potloodtekeningen. "Van mijn kinderen, toen ze nog klein waren." Algauw bekeerde hij zich tot houtskool. "Dat werkt makkelijker. Maar", hij kijkt in de richting van zijn echtgenote, "het gaf een enorme troep op de grond." Zij 'inspireerde' hem om de portretten met aquarelverf te gaan schilderen.


Doorman is een autodidact die zijn kennis uit de boeken heeft gehaald " Want het was wel een gedoe hoor. Was je bezig aan een zeegezicht. En als het niet goed was dan moest je er weer met een spons overheen. En dan maar wachten totdat het droog werd. Papier ging bobbelen." Pfff, als hij eraan terugdenkt!

De volgende stap was olieverf. Eerst kleine doekjes. Zo hangt er aan de muur een smakelijk stel sinaasappelen en appels. Sprankelend gekleurd fruit uit de beginperiode. Als het om kleuren gaat, weet hij van wanten. Doorman werkt als drukker bij Wegener. ,,En dan ontwikkel je een aardige kijk op het maken van kleuren en tussentinten."

Na de kinderportretten en zeegezichten was hij op zoek gegaan naar nieuwe inspiratie. "Als ik een leuk plaatje zie, in een krant of tijdschrift, dan bewaar ik dat." Zo staat ons zeker nog werk te wachten waarin een groepje vrouwen in klederdracht een rol speelt, getuige een van de vele uitgescheurde krantenknipsels.

Na een bezoek van Doorman aan het museum van Jopie Huisman in Workum wist hij welke weg hij wilde inslaan. Hij was dolenthousiast. "Ik ben meteen dezelfde avond aan de slag gegaan. Heb ik de Spaanse sloffen van mijn vrouw nageschilderd." Een paar gevoerde suède sloffen in een lijst getuigen er nog van. " Vooral Jopie's schilderijen met vrolijke kleuren spraken me erg aan. En toen zag ik bij een nicht van me die kalender van Corneille hangen.'' De kalender – van 2002 - met al zijn heldere, vrolijke kleuren heeft hem de laatste jaren niet meer losgelaten.

Dat kwam hem heel goed uit. Hij liep er al een tijdje mee rond om opnieuw het roer om te gooien en het schilderen naar de natuur eraan te geven. ,,Want ik had er ondertussen wel een beetje genoeg van. Je kreeg altijd gezeur, opmerkingen van mensen. Dan zat de neus niet goed, dan weer mankeerde er iets aan de oren."

Doorman was verkocht. Hij legde zich er op toe de Corneilles na te schilderen. Niet alleen om de uitbundigheid van de kleuren. Ook de rijk aanwezige vogels in Corneilles werk raakten hem. "Die staan voor vrijheid." Hij denkt aan een Doorman/Corneille waarbij twee gezichten omhoog kijken naar een vogel. Zoals bij een familielid dat een kind uit India had geadopteerd. "Maar ja ik weet niet of Corneille het ook zo ziet. Zelf heb ik er de titel 'Kind terug in vrijheid' aan gegeven."

Bij een bezoek aan een Amsterdamse galerie schrok Doorman zich rot van de Corneille-prijzen. " Een paar duizend euro voor een zeefdruk."

Hij schildert de Corneilles de laatste jaren op vast formaat, 70x100. En dat betekent dat hij het origineel van Corneille, die zich niet aan vaste afmetingen houdt, in andere proporties moet dwingen.

Hoewel Doorman de originele kleuren van de kalenderplaten goed weet te benaderen, blijft het behelpen. "Ik kom een heel eind maar Corneille voegt er ook iets aan toe, iets fluorescerends. Dat geheim heb ik nog niet ontdekt. Maar dat is ook de kracht van Corneille."

Aan de andere kant blijft Doorman niet al te recht in de leer. "Ik heb de kleuren ook wel eens bewust aangepast. Dat stond mooier in de huiskamer." Zo werd bij een Corneille met vissen het rood feller, en het groen lichter.

Exposities. Hij gaat er niet de boer voor op. "Ik vind mezelf ook geen groot schilder, maar een expositie bij mijn werkgever vond ik wel leuk."

Op zijn lijstje staat ook nog een poging om 'Who's afraid of Red, Yellow and Blue' van Barnet Newman te maken. Dat werd na een beschadiging met een verfroller gerestaureerd. "Maar zo doe je dat niet. Ik wil het een keer maken om te laten zien dat het niet makkelijk is. Het moet met penseelstreken. En misschien ga ik ook nog iets doen met Karel Appel, de medestander van Corneille in de Cobragroep uit begin jaren vijftig.''